இருந்தாலும் இறந்தாலும் என்றென்றும் ஆசிரியர்தான்- ஐராவதம் மகாதேவன்!. – AanthaiReporter.Com

இருந்தாலும் இறந்தாலும் என்றென்றும் ஆசிரியர்தான்- ஐராவதம் மகாதேவன்!.

அறிஞர் ஐராவதம் மகாதேவன் என்றதும் பெரும்பாலும் தொல்லியல், ஆரியர் வருகைக்கு முந்தைய சிந்துவெளி  நாகரிகம், புகளூர்த் தமிழ் பிராமிக் கல்வெட்டு ஆகியவற்றைப் பேசி, மிகக் குறைவாகவே தினமணி பற்றிக் குறிப்பிட்டு விட்டு விடுகிறார்கள். ஆனால், தினமணி ஆசிரியராக அவர் நிகழ்த்தியவை உள்ளபடியே பெரும் சாதனைகள். தமிழ் உரைநடையில் நல்ல தமிழையும் ஒழுங்கையும் அறிமுகப்படுத்தி, அவர்தான் காரணம் என்பதைக்கூட அறியாமலேயே, இன்று அனைவராலும் பின்பற்றப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் எத்தனையோ புதுமைகளுக்குக் காரணமான வராக வாழ்ந்திருப்பவர் ஆசிரியர் ஐராவதம் மகாதேவன். எவ்வித ஆர்ப்பாட்டங்களோ, கூச்சலோ இல்லாமல் தினமணியின் வாயிலாகத்  தமிழில் மிகச் சிறந்த மாற்றங்களும் மேம்பாடும் ஏற்படக் காரணமாக இருந்தவர் அவர்.

தினமணியில் ஆசிரியராகப் பொறுப்பேற்றிருந்த காலம். (தினமணியில் நான் பணியாற்றிக் கொண்டிருந்த) மதுரைப் பதிப்புக்கு வந்திருந்தார் ஐராவதம். மாடியில் ஆசிரிய குழாமுடன் கூட்டம். ஒரு நாளிதழ் எவ்வாறு, எந்தெந்த வகையில் மக்களுக்குப் பயனுள்ளதாக இருக்க வேண்டும் என்பது பற்றியெல்லாம் பேசிக்கொண்டிருந்தார். ஆசிரியப் பக்கத்திலும் தமிழ்மணியிலும் அவர் அறியாமல், அவர் படித்துப் பார்க்காமல், ஒரு சொல் கூட வெளிவராது என்ற நிலையில், அப்போது திரைச் செய்திகளுக்கு என்றே அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட வெள்ளிமணி பற்றிக் குறிப்பிடும்போது, விற்பனையை மனதில் கொண்டு அதை நிர்வாகம் வெளியிட விரும்புவதாகத் தெரிவித்தார். திரைப்படம் பற்றியெல்லாம் தனக்கு எதுவும் தெரியாது, தேவையுமில்லை, தான் அவற்றில் எதையும் புரட்டியும் பார்ப்பதில்லை என்றும் குறிப்பிட்ட அவர், ஒருவேளை இப்படியெல்லாம்தான் எழுத வேண்டும் என்று வற்புறுத்தினால், உடனடியாக இந்தப் பேனாவைத் தூக்கிப் போட்டுவிட்டுப் போய் விடுவேன் என்றார். கடைசி வரை அவர் அவ்வாறே இருந்தார்.

மற்றொரு முறை தொல்லியல் கூட்டம் ஒன்றில் பேசுவதற்காக மதுரை வந்திருந்த  ஐராவதம், அலுவலகத்துக்கு வந்தார். இந்தக் கூட்டத்துக்கு செய்தி சேகரிக்க வரப் போவது யார்? என்றார் அவர். அந்தச் செய்தியாளர் நண்பர் கூடலரசன் என்று நினைவு. அவரிடம், ‘கூட்டச் செய்தியில் ஆசிரியர் என்பதற்காக என்னை முன்னிலைப்படுத்திவிட வேண்டாம்; மேடையில் ஓர் ஓரமாக நான் அமர்ந்து கொள்வேன், என்னைத் தவிர்த்துவிட்டுப் புகைப்படமெடுத்து வெளியிட்டால் போதுமானது;பேச்சில் மட்டும் ஓரளவு வெளியிடலாம்’ என்று கறாராகக் கூறிவிட்டார், அவ்வாறுதான் நடந்தது. இன்றைக்கெல்லாம் நினைத்தும் பார்க்க முடியாதது.

திருச்சியில் தினமணியில் செய்தியாளராக நான் பணிபுரிந்துகொண்டிருந்த காலம். தினமணியில் ஆசிரியராக இல்லை அவர். தேசிய கல்லூரியில் சிந்துவெளி நாகரிகம்  பற்றிச் சிறப்புரை. அப்போது தினமணியின் ஆசிரியராக இருந்த இராம.திரு. சம்பந்தம் முந்தைய நாளே என்னைத் தொலைபேசி யில் அழைத்துச் சொல்லிவிட்டார், ‘ஏம்ப்பா, நாளைக்கு உன்னோட ஆசிரியர் (அடிக்கடி ஐராவதத்தின்  சீர்திருத்தங்கள் பற்றி அவரிடமே நான் குறிப்பிடுவதால்), திருச்சியில் பேச வருகிறாரப்பா, பார்த்து செய்தி எடு, தப்பு ஏதாவது வந்துவிட்டால் கொதித்துவிடப் போகிறார், ஜாக்கிரதை’ என்று எச்சரித்துவிட்டார்.

கல்லூரியில் பெரிய வகுப்பறையொன்றில்தான் கூட்டம். நானும் மூத்த பத்திரிகையாளர் ஹிந்து கணபதியும் சென்றிருந்தோம். பேராசிரியர் சேஷாத்திரி  கல்லூரி முதல்வர்; பேசத் தொடங்கும் போதே எங்கள் பெயர்களை அவர் குறிப்பிட மேடையில் அமர்ந்திருந்த ஆசிரியரைப் பார்த்து வணக்கம் வைத்துக்கொண்டோம். பேசத் தொடங்கினார் ஐராவதம் மகாதேவன், மடை உடைத்தாற் போல ஏறத்தாழ ஒன்றரை மணி நேரத்துக்கும் மேலாக ஆங்கிலத்தில், கரும்பலகையில் ஏராளமான விளக்கங்களுடன். நிறைவாகக் கைகுலுக்கிவிட்டுப் புறப்பட்டுப் போய்விட்டார். இந்த விஷயத்தைப் புரிந்து கொள்வதே பெரும்பாடு, உரையோ முழுவதுமாக ஆங்கிலத்தில் வேறு. வேறு யாராவது பேராசிரியர்கள், துணைவேந்தர்கள் என்றால் செய்தியை அடித்த பின் தொலைபேசியில் அழைத்து,சரிதானா? என்று வாசித்துக்கூட காட்டிவிடலாம், ஆனால், ஆசிரியரிடம் என்ன செய்ய முடியும்?நல்லவேளையாக கணபதி, டேப் ரெகார்டர் கொண்டுவந்து உரையைப் பதிவு செய்திருந்தார். அலுவலகம் சென்று ஐராவதத்தின் உரையை, என்னுடைய குறிப்புகளைக் கொண்டு அடித்தவாறே, சந்தேகமான இடங்களில் கணபதி சாரைத் தொலை பேசியில் அழைத்து, ரெகார்டரைப் போட்டுப் பார்த்துச் சொல்லச் சொல்லித் தொல்லை தந்து, விரிவாக செய்தியை அனுப்பிவிட்டேன். ஆசிரியர் இராம.திரு. சம்பந்தத்திடமும் தொலைபேசியில் தெரிவித்துவிட்டேன். ஆனால், உள்ளுக்குள் என்னவோ உதறல் இருந்துகொண்டே இருந்தது. மறுநாள் காலையில் தினமணி வந்தது, படத்துடன் செய்தியும் வந்திருந்தது; தொலைபேசி அழைப்பு எதுவும் வரவில்லை (ஏதாவது தப்புத் தவறு என்றால் காலையிலேயே வீட்டுக்குத் தொலைபேசியில் அழைத்துத் தாளித்துவிடுவார் ஆசிரியர் ஆர்எம்டி – சம்பந்தம்!). அன்று செய்திக்கான அலைச்சலை முடித்துக் கொண்டு பிற்பகல் இரண்டு மணிவாக்கில் அலுவலகம் சென்ற சிறிது நேரத்தில் ஆர்எம்டியிடமிருந்து தொலைபேசி அழைப்பு. ‘யப்பா, ஒன்னோட முதுகுல நீயே ஒரு தட்டு தட்டிக்கப்பா’ என்றார். ‘ஏன் சார், சொல்லுங்கள்’  என்றேன் .   தயக்கத்துடன். ‘இல்லப்பா, நானும் பயந்துகொண்டுதானிருந்தேன், காலையிலேயே ஐராவதம் பேசிவிட்டார். உங்க ரிப்போர்ட்டர் நல்லா ரிப்போர்ட் செய்திருக்கிறார், என்னோட பாராட்டத் தெரிவிச்சுருங்க’ என்றார், நானும் உன்னிடம் தெரிவித்து விட்டேன்’ என்றார். எனக்கு உயிர் வந்தது.

மற்றொரு தருணம். ‘தென்னிந்திய கோவில்கள்’ என்ற புகழ்பெற்ற நூலை எழுதியவரான மறைந்த தொல்லியல் ஆய்வாளர் கூ.ரா. சீனிவாசன் நினைவுச் சொற்பொழிவு, கணபதி ஸ்தபதி சிறப்புரை. திருச்சி சீதாலட்சுமி ராமசாமி கல்லூரியில். ஏற்பாடுகள் எல்லாம் ஐராவதம் மகாதேவன்தான். திருச்சியில் டாக்டர் இரா. கலைக்கோவன் எடுத்துச்செய்தார். நிகழ்ச்சி தொடங்கும் நேரம்,  ‘தினமணி செய்தியாளர் வந்துவிட்டாரா, அவர் வந்துவிடட்டுமே’ (இதுபோன்ற செய்திகளை யெல்லாம் அப்போது அவ்வளவாக யாரும் வெளியிடுவதில்லை) என்று ஐராவதம் மகாதேவன் கூற, பார்வையாளர்களுடன் அமர்ந்திருந்த என்னை நோக்கிக் கைகாட்டினார் கலைக்கோவன். ஒரு வணக்கம், அவரிடமிருந்து ஒரு புன்முறுவல். கூட்டம் தொடங்கியது.

கூட்டம் முடிந்து அனைவரும் வெளியேறிய பின், ஐராவதம் மகாதேவனிடம் சென்று அறிமுகப் படுத்திக் கொண்டேன் (தினமணியில் அவர் இருந்த காலத்தில் தனிப்பட்ட முறையில் அவருடன் எனக்கு எவ்வித அறிமுகமும் கிடையாது. அவர் சென்னையில், நான் மதுரையில். வரும்போது விசாரிப்பார். ஆசிரியருக்கும் உதவி ஆசிரியருக்கும் இருந்த உறவுதான், ஏகலவ்யம்!). நான் ஒருகாலத்தில் தினமணியில் ஆசிரியராக இருந்தேன், உங்களுக்குத் தெரிந்திருக்குமோ என்னவோ என்றார். சார், மிக நன்றாகத் தெரியும், நீங்கள்தான் என்னை உதவி ஆசிரியராகப் பணி உயர்த்தினீர் கள் என்று கூறி, அப்போது நடந்த சில திருவிளையாடல்களையும் யாரென்றே தெரியாதபோதிலும் என்னைப் பணி உயர்த்தியதில் அவர் காட்டிய நேர்மையையும் குறிப்பிட்டபோது, என்னையறி யாமலேயே என் கண்களில் நீர்வழிந்துகொண்டிருந்தது. அந்தத் தருணத்தில் எப்படியோ அவரும் நானும் கைகளைப் பற்றிக் கொண்டிருந்தோம், அவரும் கண்கலங்கிவிட்டிருந்தார். கவனித்துக் கொண்டிருந்த டாக்டர் கலைக்கோவன் வந்துதான் எங்களை வேறு விஷயத்துக்குத் திருப்பி சூழ்நிலையின் கனத்தைக் குறைத்தார். ஐராவதம் என்ன நினைத்திருப்பார் என்று இதுவரையிலும் எனக்குப் புலப்பட்டதில்லை.

‘தினமணி என்றால் ஏ.என். சிவராமன், ஏஎன்எஸ் என்றால் தினமணி’ என்றிருந்த காலத்தின் முடிவாகத்தான் ஆசிரியப் பொறுப்பேற்றார் ஐராவதம் மகாதேவன்.  தஸ்தாவேஜுவை ஆவணம் என்றும் சட்டசபையை சட்டப்பேரவை என்றும் எழுதியதற்காகக் கண்டிக்கப்பட்டுக்கொண்டிருந்த காலமும் மாறியது. தினமணியில் ஆசிரியப் பொறுப்பேற்றவுடன் ஐராவதம் மகாதேவன் செய்த முதல் வேலை, பெரியார் சீர்திருத்த எழுத்தை நடைமுறைப்படுத்தியதுதான். தினமணியின் இந்த மாற்றம், அந்தக் காலகட்டத்தில் மிகப் பெரிய அதிர்வலைகளை ஏற்படுத்தியது.

1935-ல்தான் முதன்முதலில் எழுத்துச் சீர்திருத்தத்தைக் குடிஅரசு இதழில் பெரியார் அறிமுகப் படுத்தினார். திராவிடர் கழக நாளிதழ்களும் வெளியீடுகளும்தான் பின்பற்றின. திமுக இதழ்கள்கூட பின்பற்றவில்லை. 1978-ல் பெரியார் நூற்றாண்டு விழாவின்போது, தம்மைத் திராவிட இயக்க வழிவந்தவர் என்பதாக உறுதிப்படுத்த வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில், தமிழக அரசுப் பயன்பாடு அனைத்தும் இனி பெரியார் சீர்திருத்த எழுத்துகளில்தான் என அறிவித்தார் முதல்வராக இருந்த எம்.ஜி.ஆர். பள்ளி, கல்லூரி பாடப் புத்தகங்களிலும் பெரியார் எழுத்துகள் நடைமுறைக்கு வந்தன. அப்போது எம்ஜிஆருக்கு நெருக்கமாக இருந்ததாகக் கருதப்பட்ட தினமலரும் பெரியார் எழுத்துகளைப் பின்பற்றத் தொடங்கியது. எம்ஜிஆர் அறிவித்து ஒன்பது ஆண்டுகளானபோதிலும் தினமலரையும் பாட நூல்களையும் அரசு ஆவணங்களையும் தவிர வேறு எங்கேயும் பெரியார் எழுத்துகள் வழக்கத்துக்கு வரவில்லை. ஏறத்தாழ இதுவுமொரு புறக்கணிப்பைப் போலதான். இத்தகைய சூழலில்தான் 1987-ல் ஆசிரியப் பொறுப்பேற்ற ஐராவதம் முதல் வேலையாகத் தினமணியில் பெரியார் எழுத்தை நடைமுறைப்படுத்த முடிவெடுத்தார்.

ஆசிரியராக ஐராவதம் மகாதேவன் அனுப்பிய, 1987 ஆகஸ்ட் 22 ஆம் தேதியிட்ட, முதல் குறிப்பே பெரியார் எழுத்துச் சீர்திருத்தம் பற்றிதான். இனியும் தும்பிக்கை (அல்லது கொம்பு) போட்ட எழுத்துகளை எழுதிக் கொண்டிருந்தால் குழந்தைகளோ, இளைஞர்களோ இவற்றைப் படிக்க மாட்டார்கள்; வெறும் கல்வெட்டாய்வாளர்கள் மட்டும்தான் படிக்கக் கூடியதாக இருக்கும், எனவே, உடனடியாகப் பெரியார்  சீர்திருத்த எழுத்துகளுக்குத் தினமணி மாறுகிறது என்று அறிவித்தார்.

அச்சுக்கோர்ப்பு கணினிமயமாகத் தொடங்கிய நிலையில், அடுத்து சில ஆண்டுகளில்   தினத்தந்தி மாறியது. ஒவ்வொன்றாகப் பெரியார் எழுத்துகளுக்கு மாறத் தொடங்கின. என்னுடைய நினைவு சரியாக இருக்கும்பட்சத்தில் (சரிதான்) கடைசியாக மாறிய நாளிதழ் முரசொலி! அச்சுக்கோர்ப்பு முழுவதும் கணினிமயமாகி, இனி பெரியார் எழுத்தைவிட்டால் வேறு வழியே இல்லை என்ற போதிலும் துக்ளக்கில் சோ மட்டும் மாற்றாமல் என்னென்னவோ செய்து பழைய எழுத்துகளையே பராமரித்துக் கொண்டிருந்தார். ஆனாலும், ஒருகட்டத்தில் அவரும் மாறியாக வேண்டிய கட்டாயத்தைத் தொழில்நுட்பம் ஏற்படுத்திவிட்டது. ஒட்டுமொத்த இதழியல் உலகமும் தயங்கிக்கொண்டிருந்தபோது, மாபெரும் மாற்றத்தை நோக்கித் துணிந்து முதல் அடியை எடுத்துவைத்தவர் ஐராவதம் மகாதேவன்.

அன்று தொடங்கிய திருத்தங்களையும் மாற்றங்களையும் கடைசி வரை தொடர்ந்தார். அவர் செய்த மாற்றங்களைப் பலர் பின்பற்றினர், சிலர் கேலி செய்தனர். இன்று அவருடைய மாற்றங்களும் அவரும் நிலைத்திருக்கின்றனர், மற்றவர்கள் யாரென்றுகூட தெரியவில்லை.

முதல் நாள் குறிப்பிலேயே இந்த ‘ஆ’காரத்தை ஒழித்துக் கட்டுங்கள், ஆங்கிலத்தில் கேரளா, ஆந்திரா, கர்நாடகா என்று எழுதுகிறார்கள், தமிழிலும் எதற்காக இந்த ஆங்காரம்? என்ற அவர், தமிழில் கேரளம், கேரளத்தில், ஆந்திரம், ஆந்திரத்தில் என்றெழுதுங்கள் என்றார். நவோதயா பள்ளிகளை நவோதய பள்ளிகள் என்றார். அவருடைய ஆர்வப் பகுதியான தொல்பொருள் துறையைத் தொல்லியல் துறை என்றழைக்கச் சொன்னார். உயர்ந்த பின் மட்டம் வேண்டாம், உயர்நிலை என்று குறிப்பிடுங்கள் என்றார்; உயர்நிலைக் குழுக் கூட்டம்!

வடமொழியில் ‘ஜெ’ என்ற எழுத்தே கிடையாது, ‘ஜ’ மட்டும்தான், அல்லது ‘ஜே’ உண்டு என்று குறிப்பிட்ட அவர், ஜெயேந்திரர் அல்ல ஜயேந்திரர், ஜெயவர்த்தன அல்ல ஜயவர்த்தன என்றார். இதே ஒழுங்கில் ஜெயலலிதாவின் பெயரையும்  ஜயலலிதா என்று தினமணியில் குறிப்பிட, ‘நீங்கள் சொல்வதெல்லாம் சரிதான், ஆனால், ஜெயலலிதா என்றே வழக்கமாகிவிட்டது, நானும் அவ்வாறுதான் எழுதுகிறேன், குறிப்பிடுகிறேன், அதையே பின்பற்றவும்’ என்று ஜெயலலிதா கேட்டுக்கொள்ளவும், தமிழகத்தில் அவரவர் எழுதும் விதத்திலேயே பெயர்களை  எழுதுவதென்ற முடிவுக்கு வந்தார்.

ஒரு மொழியில் ஒரு பெயரை அல்லது ஒரு சொல்லை எவ்வாறு உச்சரிக்கிறார்களோ அதன்படியே தமிழிலும் எழுத வேண்டும் என்பதில் உறுதியாக இருந்தார் அவர். தமிழ், ஆங்கிலம், வடமொழி, ஹிந்தி போன்றவற்றில் அவரே புலமை பெற்றிருந்தால் அவரால் எளிதாகச் சொல்லவும் முடிந்தது.(இன்றைய இணைய உலகில் ஃபோர்வோ போன்ற தளங்களுக்குச் சென்றால் உலகில் எந்த மொழிச் சொல்லாக இருந்தாலும் ஏறத்தாழ சரியான உச்சரிப்பைக் கண்டறிந்துவிட முடியும், ஆனாலும்கூட யாரும் கவலைப்படுவதில்லை, அக்கறை கொள்வதுமில்லை என்பது பெரும் சோகம்!).

இவ்வாறாகத்தான், காலம்காலமாக அம்பேத்கார் என்றே அறிந்துவந்த பெயரை, உச்சரிப்பின்படி அம்பேத்கர் என்பதே சரி என்று மாற்றிக் குறிப்பிட்டார் ஐராவதம் மகாதேவன் (24.9.1987). ரே என்றொரு பெயரில்லை, ராய் என்பதே சரி, சத்யஜித் ராய், சித்தார்த்த சங்கர் ராய் என்று தெளிவு படுத்தினார் அவர். டில்லி என்பதைக்கூட ஹிந்தியில் உச்சரிப்பதைப் போல தில்லி என்று மாற்றி எழுதவைத்தார். புரி, ஹரியாணா, லக்னௌ! எத்தனையோ வட இந்தியப் பெயர்களை இப்போதும் கூட கொஞ்சமும் வெட்கமோ, கூச்சமோ இன்றி நாம் தவறாகவே சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறோம். ஆனால், ஐராவதம் எப்போதுமே சொல்வார், எந்தவொரு பெயரானாலும் சொல்லானாலும் வேர்ச் சொல்லைக் கண்டறியுங்கள், அதையொட்டித் தமிழில் எழுதுங்கள் என்பார். அவர் இருந்த வரை யிலும் புதிதாக அறிமுகமாகும் ஒவ்வொன்றையும் எவ்வாறு எழுத வேண்டும் என உடனுக்குடன் தெரிவித்துவிடுவார்.

அவருடைய காலத்தில் சென்னைக் கடல் பகுதிக்கு ஒரு கப்பல் வந்தது, இரவு தந்த செய்தியின் அடிப்படையில் அதன் பெயர் காம்பிர் என்று மறுநாள் காலை தினமணியில் பிரசுரமானது. துடித்துப் போன ஐராவதம் சொன்னார், கம்பீரம் என்ற சொல்லிலிருந்து வருவது இது, கம்பீர் என்று எழுதுங்கள், தெரியவில்லை என்றால்  என்னேரம் என்றாலும் கேளுங்கள், தவறாக எழுதிவிட வேண்டாம் என்று அறிவுறுத்தினார். திபீந்தர் சிங் என்றெழுதிக் கொண்டிருந்த ராணுவத் தளபதியின் பெயரைப் பொருள் புரிந்து தேவீந்தர் சிங் என்றெழுத வைத்தார். சுராஜ்கண்ட் என்பது சூரஜ்குண்ட், அதாவது சூரியகுண்டம் என்றார்.

இந்த சத்தீஸ்கர் என்ற பெயர் என்னென்ன பாடோ பட்டுக்கொண்டிருந்தது. ஐராவதம்தான் சத்தீஸ்கட் அல்லது சத்தீஸ்கர் என்று குறிப்பிட்டு, இதன் பொருள் முப்பத்தாறு கோட்டைகள் என்றும் விளக்கினார். கர் என்றால் இங்கே கோட்டை.

தமிழில் பதட்டம் என்றொரு சொல்லே இல்லை, பதறுதலிலிருந்து வருவது பதற்றம் என்று தினமணியில் மாற்றிக் காட்டினார். பெரும்பாலோர் மாறவேயில்லை. முதலில் தினத்தந்தி மாறியது, பிறகு ஒவ்வொருவராக பதற்றம் என மாற்றினர்.

தமிழில் மட்டும்தான் ‘ன’கரம் உண்டு, பிற மொழிகளில் இல்லை. எனவே, வடமொழி, வேற்று மொழிச் சொற்களில் ‘ந’வைத்தான் பயன்படுத்த வேண்டும் (ராஜினாமா வேண்டாம், ராஜிநாமா, வினாயகர் கூடாது, விநாயகர்). தேவைப்பட்டால் சொல்லின் ஈற்றில் ‘ன’வைப் பயன்படுத்திக் கொள்ளலாம் என்பார், ஜனங்கள், சேனை.

எவ்வளவோ மாற்றங்கள் நடந்தாலும் விடாது தொடர்ந்த லோக்சபா, ராஜ்யசபா, பார்லிமென்ட், சபாநாயகர் என்பதை எல்லாம் ஒரே நாளில் ஒழித்துக்கட்டிவிட்டு, மக்களவை, மாநிலங்களவை, பேரவைத் தலைவர், அவைத் தலைவர் என்ற சொற்களை அறிமுகப்படுத்தினார். அதிகாரி என்ற உருதுச் சொல்லை முதன்முதலாக ஐராவதம் மகாதேவன்தான் அலுவலர் எனத் தமிழில் எழுதப் பழக்கினார். மாவட்ட வருவாய் அலுவலர், வட்டார வழங்கல் அலுவலர்… பேச்சில் இல்லா விட்டாலும் எழுத்தில் இன்றைக்குப் பரவலாகப் பயன்பாட்டுக்கு வந்துவிட்டது, அதிகாரிக்குப் பதிலாக அலுவலர் என்ற சொல். மாவட்ட ஆட்சியரும்கூட அப்படிவந்தவர்தான்.

சஸ்பென்ஷன் என்ற சொல்லுக்குத் தமிழில் இடைநீக்கம் என்ற சொல்லை அறிமுகப்படுத்தினார். சிலர் கேலி செய்வதாக அவரிடம் குறிப்பிட்டபோது, அவர்களுக்கு ஏன் அவ்வாறு புத்தி செல்கிறது?  என்றவர், அப்படியானால், இனி பணியிடை நீக்கம் என்று மாற்றிக் கொள்ளுங்கள் என்றார். ஆனால், இன்று அதுவே இடைநீக்கமாகி நிலைத்தும்விட்டது.

ஆங்கிலத்தில் பெரும்பான்மை இல்லாத அவைகளை ஹங் பார்லிமென்ட், ஹங் அசெம்பிளி என்பார்கள். அதை அப்படியே தமிழ்ப்படுத்தி தொங்கு நாடாளுமன்றம், தொங்கு சட்டமன்றம் என்று எழுதுவார்கள், கூறுவார்கள் (இன்னமும்கூட அப்படியேதான் பல பேர் எழுதிக்கொண்டும் பேசிக் கொண்டும் இருக்கிறார்கள்). ஆனால், அவர் மட்டும் பொருள் புரியும் வகையில் அனைவரும் அறிந்த புராணக் கதையொன்றின்படி திரிசங்கு மக்களவை, திரிசங்கு சட்டப்பேரவை எனக் குறிப்பிட்டார்.

ஐராவதம் ஆசிரியராக இருந்த காலத்தில்தான் மறைந்த சங்கராச்சாரியரான காஞ்சி ஜயேந்திரர் திடீரெனக் காணாமல்போன சம்பவம் நடைபெற்றது. விஷயம் கசிந்து செய்தியானபோது முதல் பக்கத்தில் வெளியிடச் சொன்னார். ‘ஜயேந்திரரைக் காணவில்லை’ – இதுதான் தலைப்பு என நினைவு. மதுரைப் பதிப்பில் இப்படியொரு செய்தியை எப்படி வெளியிடுவது? அதுவும் முதல் பக்கத்தில் என ஒரே குழப்பம், ஆசிரியர் அறிவுறுத்தலே, என்ன செய்ய என்று நினைத்துக் கொண்டு, சின்ன சமரசத்துடன் உள்பக்கத்தில் வெளியிட்டனர். ஆனால், விஷயம் தெரியவந்ததும் காய்ச்சித் தள்ளிவிட்டார். பெயரையும் காஞ்சி ஜயேந்திரர் என்று குறிப்பிட்டால் போதும் என்றும் அறிவுறுத்தினார்.

ஆசிரியராக இருந்த காலத்தில் ஐராவதம் மகாதேவன் எழுதிய தலையங்கங்கள், அவருடைய சொற்களில் ஆசிரிய உரைகள், மிகப் புகழ் பெற்றவை, சமரசம் இல்லாதவை, தொலைநோக்கு கொண்டவை, புரட்சிகரமானவை. கடைசி வரை தெளிவுபடுத்தாமல் இருந்துவிட்டுக் கடைசி நேரத்தில் வி.பி. சிங்கைப் பிரதமராகத் தேர்வு செய்தபோது அந்த அணுகுமுறையைக் குறைகூறி ஐராவதம் எழுதிய ஆசிரிய உரையின் தலைப்பு, முதல் கோணல்! கடைசியில் வி.பி. சிங் அரசு கவிழ்ந்தபோது முற்றும் கோணல் எனத் தலைப்பிட்டு ஆசிரிய உரை எழுதினார்.

ஆனால், அதேவேளையில் மண்டல் கமிஷன் பரிந்துரை அமலை வரவேற்று எழுதினார். இட ஒதுக்கீட்டையும் அதை நடைமுறைப்படுத்த வேண்டியதன் அவசியம் பற்றியும் மிகத் தீவிரமாக எழுதியவர் ஐராவதம் மகாதேவன் (கூச்சமாக இருந்தாலும் இந்த இடத்தில் பதிவு செய்ய வேண்டிய ஒரு முக்கிய விஷயம், அவர் ஒரு பிராமணர் என்பது).

‘கூடவே கூடாது கூடங்குளம்’ என்று தலைப்பிட்டு அணுமின் நிலையம் ஆபத்தானது என்று எழுதியதுடன், தீவிரமாகத் தொடர்ந்து அதுபற்றிய செய்திகளையும் வெளியிட்டு வந்தார்.

சந்திரசேகர் பிரதமராக இருந்த காலத்தில் இக்கட்டான ஒரு தருணத்தில் பொருளாதார நிலைமையைச் சமாளிக்க இந்தியாவின் கையிருப்பில் இருந்த பல நூறு (நானூறு என்று நினைவு) டன்கள் தங்கத்தை பிரிட்டனில் அடகு வைத்தது இந்திய அரசு. செய்தி கசிந்தவுடன் ஒரே பரபரப்பு, நாடு முழுவதும் கண்டனங்கள். ஆனால், தினமணியில் ஐராவதம் எழுதினார், ‘இதிலென்ன தவறு இருக்கிறது? வீட்டில் பிரச்சினை, இருப்பதை அடகு வைத்துச் சமாளிக்கிறோம்; அனைவருக்கும் சொல்லிவிட்டே செய்திருக்கலாமே, ரகசியமாக செய்ததுதான் தவறு.’

தமிழகத்தில் பள்ளி ஆசிரியர்கள் வேலைநிறுத்தம். அன்றிருந்த சூழ்நிலையில், இந்த வேலை நிறுத்தம் தவறு என்று ஆசிரிய உரையில் துணிந்து எழுதினார். பள்ளிகள் அனைத்திலும் சந்தா செலுத்தி அப்போது தினமணிதான் வாங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள், இந்த ஒரே காரணத்துக்காகப் பெரும்பாலான பள்ளிகளில் தினமணி வாங்குவதை ஆசிரியர்கள் நிறுத்தினார்கள் (எவ்வளவு நல்லவர்கள்!). விற்பனை பாதிக்கப்பட்டது. பல்வேறு நெருக்குதல்கள். ஆனால் கடைசிவரை அவர் சமரசம் செய்துகொள்ளவேயில்லை.

தினமணியில் ஐராவதம் மகாதேவன் செய்த மாற்றங்கள் அனைத்தையும் உடனுக்குடன் மறுநாளே தூர்தர்சன் தொலைக்காட்சி மட்டும் தொடர்ந்து பின்பற்றியது; அந்தக் காலகட்டத்தில் அங்கிருந்த நல்ல மனிதர் யாரெனத் தெரியவில்லை. பின்னாள்களில் மற்ற இதழ்களும் அவர்கள் அறியாம லேயே கடைப்பிடிக்கத் தொடங்கினர். அவரைப் பற்றியும் அவருடைய தமிழ்க் கொடையைப் பற்றியும் எழுதுவதற்கு இன்னமும் எவ்வளவோ இருக்கின்றன.

இவர் கைத்தறித் துறை இயக்குநராகப் பொறுப்பேற்றிருந்த (1962-67)  காலத்தில்தான், மாவட்டத்துக்கு ஒரு நூற்பாலை அமைக்கும் திட்டம் செயல்படுத்தப்பட்டது. விருப்ப ஓய்வு பெற்று வெளியேறியவரான அவருடைய ஆட்சிப் பணிச் செயல்பாடுகள் அற்புதமானவை எனக் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். ஆனால், யாரும் எழுத வாய்ப்பிருக்கிறதா? என்று தெரியவில்லை. ஏனெனில் அது வேறொரு காலம்.

ஐராவதம் மகாதேவன் செய்த எதுவுமே தினமணிக்காக மட்டுமே செய்த மாற்றங்கள் அல்ல, தமிழுக்காகச் செய்த மாற்றங்கள். தமிழின் மேம்பாட்டுக்காக மேற்கொண்ட முயற்சிகள்.

தினமணியில் அவர் சம்பந்தப்பட்ட நறுக்குகள், சேகரிப்புகள் உள்ளிட்ட அனைத்தையும் தம்மிடம் ஐராவதம் மகாதேவன் ஒப்படைத்ததாகத் தினமணியின்  தற்போதைய ஆசிரியர் கே. வைத்தியநாதன் எழுதியிருக்கிறார். அனைத்தும் நூல் வடிவானால் இதழியல் மாணவர்களுக்கு வழிகாட்டியதாக மட்டுமல்ல, ஐராவதத்துக்கு அஞ்சலி செலுத்தியதாகவும் இருக்கும்.

என்னுடைய ஆசிரியர்களில் ஒருவர் ஐராவதம் மகாதேவன். இன்றைக்கும் எந்தச் சொல்லை, பெயரைப் புதிதாக எதிர்கொண்டாலும் எவ்வாறு எழுத வேண்டும் என்பதுதான் என்னுடைய முதல் எண்ணமாக இருக்கிறது என்றால் அவரே காரணம். அவருடன், அவருடைய வழிகாட்டுதலில் பணியாற்றக் கிடைத்த வாய்ப்பு பெரும்பேறு.

இந்திய ஆட்சிப் பணி அலுவலர், தொல்லியல் அறிஞர் என்பனவற்றையெல்லாம் தாண்டி எப்போதுமே எனக்குக் கண்டிப்பான ஆசிரியராகத்தான் தெரிகிறார் அவர். இருந்தாலும் இறந்தாலும் என்றென்றும் அவர் ஆசிரியர்தான்.

_ எம். பாண்டியராஜன்